รีวิวนิยาย คำมั่นสัญญา (ทมยันตี)


นิยาย: คำมั่นสัญญา
ผู้แต่ง: ทมยันตี
สำนักพิมพ์: ณ บ้านวรรณกรรม

นิยายบางเรื่องแม้เคยอ่านแล้วแต่พอหยิบมาอ่านใหม่กลับได้ความรู้สึกที่แตกต่างจากครั้งแรกที่อ่าน ในขณะที่นิยายบางเรื่องไม่ว่าจะหยิบมาอ่านสักกี่ครั้งก็ยังให้ความรู้สึกเดิมอยู่

คำมั่นสัญญา คือนิยายที่ให้ความรู้สึกซาบซึ้ง ประทับใจ อบอุ่น และกัดกร่อนหัวใจในทุกๆ ครั้งที่หยิบมาอ่าน ถือเป็นหนึ่งในผลงานมาสเตอร์พีสของนักขียนชั้นครูอย่างทมยันตีได้เลย

เคยอ่าน คำมั่นสัญญา มา 4 ครั้งแล้ว ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 5 ครั้งที่ 4 อ่านเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อหยิบมาอ่านใหม่แค่เพียงเปิดหน้าแรกน้ำตาก็คลอเสียแล้ว เพราะความทรงจำเกี่ยวกับความรักความผูกพันระหว่าง พี่รินและน้องดาค่อยๆ ย้อนคืนมาสู่หัวใจอีกครั้ง มันไม่เหมือนกับการอ่านนิยายแต่เหมือนกับการได้อ่านเรื่องของเพื่อน-พี่ที่รู้จักและผูกพัน แม้เวลาผันผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่เคยลืม


ในโลกนี้สรรพสิ่งย่อมแปรเปลี่ยน หากในหัวใจคำมั่นสัญญาย่อมเป็นนิรันดร์ - ทมยันตี

*** สปอยขั้นสูงสุด***

ในวัยเยาว์การอ่านคือการ คล้อยตามพอโตขึ้นการอ่านคือการ คิดตามและพอโตมากๆ (หรือแก่นั่นเอง) การอ่านคือการ คิดแย้งว่าถ้ามันไม่เป็นอย่างงั้นล่ะมันจะเป็นอย่างงี้ไหม และการอ่านครั้งนี้เราก็ลองคิดแย้งดู จริงๆ ไม่เชิงคิดแย้งแต่ลองคิดหาว่าอะไรคือปัญหาทั้งๆ ที่รักกันมากขนาดนั้น แม้น้องดา (นางเอก) จะอายุสั้น แต่ช่วงเวลาที่ได้อยู่บนโลกมันควรจะมีความสุขได้มากกว่านี้ซิ และคำตอบที่ได้ก็คือ เหตุทั้งหมดเกิดจาก พี่ริน(พระเอก) คนเดียว ไม่ใช่เพราะคุณแม่ของน้องดาที่เหมือนจะกีดกัน ไม่ใช่เพราะพ่อของพี่รินที่สอนให้เขาเจียมตัว แต่เป็นเพราะพี่รินเองที่ขีดเส้นบางๆ กั้นระหว่างเขากับน้องดาไว้ และมันเป็นเส้นเหนียวแน่นที่เขาเชื่อว่าจะทำให้ชีวิตน้องดาหมดจดงดงาม แต่แล้วความงดงามที่เขาพยายามจัดวางให้กับเธอซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นเดียวในชีวิตของเขา กลับกลายเป็นความขมขื่นที่เธอต้องทนอยู่เพื่อทำหน้าที่ภรรยาของผู้ชายที่เธอไม่ได้รัก

เมื่อคิดแบบนี้ก็ทำให้แอบเคืองพี่รินในช่วงกลางเรื่องและสงสารน้องดามากถึงมากที่สุด มั่นใจว่าการอ่านครั้งนี้เมื่อถึงตอนจบจะสะใจในความสูญเสียของพี่ริน จะสมน้ำหน้าพี่รินที่ทุกอย่างมันเกิดจากพี่รินเอง (อินจัด) แต่แล้วเมื่อถึงท้ายเรื่องจริงๆ ความสะใจความอยากสมน้ำหน้าได้อันตรธานหายไปพร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชายของพี่ริน ไม่มีความรู้สึกอื่นใดนอกจากสงสารสุดหัวใจ และแล้วก็ปิดหนังสือลงตรงคำว่า จบบริบูรณ์ ด้วยน้ำตาที่นองหน้า...

ต้องยอมรับว่าพล๊อตเรื่อง คำมั่นสัญญา ค่อนข้างเก่า  (แน่ล่ะก็แต่งตั้งแต่ปี 2528) สมัยนี้เรื่องชาติกำเนิดไม่น่าเป็นประเด็นที่มาขัดขวางความรักอีกแล้ว แต่ด้วยสำนวนการเขียนที่ลึกซึ้ง แม้พล็อตจะเก่าแต่ก็ยังทำให้ตรึงใจได้อยู่ และสิ่งสำคัญคือทมยันตีทำให้ตัวละครมีชีวิต อ่านแล้วรู้สึกรักและผูกพันกับพระเอกนางเอกจนเอาพวกเขาเข้ามาอยู่ในหัวใจโดยไม่รู้ตัว

คงอีกนานกว่าจะหยิบ คำมั่นสัญญา มาอ่านอีกเพราะมันเศร้าเหลือเกิน อ่าน 3 วันแล้วร้องไห้ต่ออีก 3 วัน ถามว่ารู้ว่าเศร้าแล้วอ่านทำไม ตอบว่าไม่รู้เหมือนกัน มันเหมือนมีแรงดึงดูดอะไรบางอย่างให้คิดถึง พี่ริน-น้องดาแล้วพอหยิบมาอ่านมันก็อดไม่ได้ที่จะต้องอ่านให้จบและเสียน้ำตาให้กับความรักของทั้งคู่...

0 ความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

บทความในบล็อกนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539 . ขับเคลื่อนโดย Blogger.